DESİLA

ilk yolculuğumuzdu Desila,

son olduğunu bilmeden

yan yana ve heyecanla

oturmuşuz ürkekçe.

bir bir geçerken

aracın camından ağaçlar;

yarı yıkık, virane evler…

elele tutuşmamızın bile

çok görüldüğü günlerde.

çalınıyordu araç teybinde,

günün hit şarkısı;

“gel de ne çektiğimi bir de bana sor”

sevinçle sokağa fırlayan bir çocuk,

yeni filizlenmiş bir tohum

sevinciydi bizimki Desila

susmanın bile mutluluk verdiği,

bakışmanın bile bizi vurduğu

bir aşktı bizimki Desila.

ve biz;

neler çekeceğimizden,

her şeyden habersiz.

koşuyormuşuz mutluluk diyarına;

yazılmış, çizilmiş yazgımıza aldırmadan!,

her güzelliği sonlandıran

felaketimize uçuyormuşuz,

kapanmaz bir gönül yarasına

koşuyormuşuz meğerse Desila

yıllar geçti ve geçiyor

sen bensiz, ben senden habersiz,

yaşayıp yaşamadığını bilmeden

ama o sevgi dolu bakışlarını unutmadan

sanki her an karşıma çıkıyormuşsun gibi

hep öyle yaşadım Desila.

sensizlik çok kötü Desila

güneş yeterince ısıtmıyor,

ay dede yeterince aydınlatmıyor,

göz pınarları kurumuş

bulutlar sahraya dönmüş

turnalar sılaya uçamaz olmuş!